moje miasto; marząc o lesie; Św. Pamięci Jan

18 październik, 2007 - 21:34

moje miasto

wypełnione jaśniejącym porankiem
w jarzębinę strojne jesienną
otulone mglistą firanką
nasycone płonną nadzieją
oblepione nudnymi twarzami
zaglądając bezczelnie do okien
miasto stare, zapracowane
mrugnij do mnie przychylnym swym okiem
jak przyjaciel wierny, prawdziwy
swym niezmiennym ciepłym obliczem
tajemnice w sercu głębokie
zamknij w parki, skwery, ulice

18 październik, 2007 - 21:29

marząc o lesie

Między stare powędruj drzewa,
gdzie zielone tańczą choinki,
tam prastary dąb Ci zaśpiewa
szumne, zwiewne leśne piosenki.

Werblem dzięcioł do taktu wystuka
abyś Ty nie zapomniał o nim.
Brzózki szemrzą namiętnie do ucha
kilka pięknych jesiennych melodyj.

Na puszystym dywanie mchu usiądź,
rozgość się między wrzosy liliowe.
Pośród fontann zielonych paproci,
podziwiając pajęczyn gondole.

Widok ten niech Cię ogołoci.
Pozbądź się wszelkich żalów i troski,
upajając się leśnym zapachem,
wyrzuć z myśli durne błahostki.

To jest pałac prawdziwy, bogaty
strojny mchami i jarzębiną
woniejący jagód zapachem,
jaśniejący soczystą rośliną.

29 wrzesień, 2007 - 02:32

Św. Pamięci Jan

Widziałam twarz tego martwego człowieka
jego grobową minę i sine palce z różańcem
czułam zapach rozkładającego się ciała
ja też tak będę pachniała?

Ten czas, który wtedy stanął tak nagle
ta nagła gonitwa wspomnień
szare prążkowe martwe spodnie
doszedłeś pan na sam koniec...

A nad trumną żona, córka i syn stali
ciągle się nad nim jeszcze litowali
żona głaskając sztywne, martwe skronie
błagała: wróć tu zaraz po mnie...

Na bieli koronek leżała martwa głowa
martwe ciało żona chce wciąż całować
to ciężar spotkania ze śmiercią
twarzą w twarz nas przywala

On leżał tak spokojnie, jak we śnie
tylko niemym, bez drgnienia
bez ciężkich konania oddechów
bez choćby fali poruszenia...

Co widzisz martwy człowieku?
Dokąd z tej trumny zmierzasz?
Na czym zatrzymał się twój pierwszy martwy krok?
Na czyjej twarzy spoczął twój martwy wzrok?

Zasypała Cię wielka sterta żółtego piachu...
Czy w tym położeniu nie przeżywasz strachu?
Czy w tej cmentarnej nocnej ciszy
Ktoś Cię posłyszy?

Na wszystkie święte zapalą Ci znicza
pomnik z lastryko zbudują bez krzyża
dwa pokolenia i zapomną o tobie
bo leżysz w grobie...

Odpocznij sobie.